Η κατάρα του αριστερού μπακ.

Ήταν η αγωνιστική περίοδος 2003-2004, όταν ο τότε προπονητής της ΑΕΚ, Ντούσαν Μπάγεβιτς στην έναρξη είχε για τη θέση του αριστερού μπακ, όχι μία, αλλά τέσσερις (!) διαθέσιμες επιλογές. Από τον πιστό στρατιώτη της, τον Μιχάλη Κασάπη, ο οποίος την υπηρέτησε από τη σεζόν 1993-94 με 314 συμμετοχές, όντας και την τελευταία του χρονιά σε καλή κατάσταση και τον Γρηγόρη Γεωργάτο, ο οποίος ναι μεν ήταν μέλος της ομάδας για ενάμιση χρόνο, ωστόσο κατόρθωσε να δείξει δείγματα της κλάσης του (40 αγώνες, 8 γκολ και 10 ασίστ), στον Μίκαελ Κρεεκ (29 συμμετοχές), ο οποίος είχε πολλές περγαμηνές για να τον εμπιστευτείς, με παρελθόν στον Άγιαξ, την Περούτζια και τη Φίτεσε και τον νεαρό τότε Σκοπιανό Ποπόφ, ο οποίος ναι μεν είχε ελάχιστες συμμετοχές (λογικό με τέτοιο ανταγωνισμό), ωστόσο έθεσε τις βάσεις ώστε να κατορθώσει να αγωνιστεί και σε ομάδες όπως η Χέρενφειν και η Γουέστ Μπρομ.

Κλείσαμε 13 χρόνια από εκείνη τη σεζόν, κατά την οποία δεν υπήρχε προβληματισμός για εκείνη τη θέση. Διαχρονικά το ρόστερ της ΑΕΚ είχε κολώνα της τον Μιχάλη Κασάπη, η παρουσία του οποίου είχε δημιουργήσει ένα είδος ασφάλειας στις τάξεις της ομάδας, σε σημείο να μην υπάρχει έγνοια για το αν και πόσο αποτελεσματικά θα καλυφθεί η θέση. Η αποχώρηση του Κασάπη από την ομάδα όμως, κατά κάποιο τρόπο «στοίχειωσε» και τη συγκεκριμένη θέση, καθώς έκτοτε κανένας από τους αντικαταστάτες του δεν μονιμοποιήθηκε ούτε στο 1/3 της διάρκειας του Κασάπη, ενώ όσοι είχαν μια ορισμένη διάρκεια, δεν θα λέγαμε ότι ενθουσίασαν την κοινή γνώμη με την απόδοσή τους. Οι αλλεπάλληλες εναλλαγές μάλιστα στη θέση αυτή, δημιούργησαν το μύθο της κατάρας του αριστερού μπακ.

Η πραγματικότητα είναι ότι δεν είναι καθόλου εύκολο να βρει μια ομάδα ένα αριστερό μπακ που θα καλύψει απόλυτα τις ανάγκες της και θα τα κάνει όλα στο γήπεδο, τουλάχιστον στον ίδιο βαθμό με άλλες τυχόν θέσεις. Στατιστικά, οι καθαρόαιμοι αριστεροπόδαροι μπακ είναι οι λιγότεροι στο άθλημα, συνεπώς καθίσταται δύσκολη η εύρεση ενός παίκτη που θα μπορεί εξίσου να προσφέρει ανασταλτικά και δημιουργικά στον ίδιο ποιοτικό βαθμό. Συνήθως οι περισσότερες ομάδες βρίσκουν αριστερά μπακ που κάνουν σε ικανοποιητικό έως καλό βαθμό το ένα από τα δύο στοιχεία. Η ΑΕΚ ωστόσο όλα αυτά τα χρόνια, στην καλύτερη περίπτωση έβρισκε ένα αριστερό μπακ που πληρούσε το ένα από τα δύο στοιχεία, πότε το πρώτο, πότε το δεύτερο. Πολλές φορές δε, τα αριστερά μπακ της δεν προσέφεραν καθόλου. Ένας συνδυασμός κακής τύχης, κακών επενδύσεων, μηδαμινής εξέλιξης και κακών σχεδιασμών που εξέθεταν τη συγκεκριμένη θέση έχει οδηγήσει συνολικά την ομάδα να αναζητά εδώ και 13 χρόνια, ένα αριστερό μπακ που τουλάχιστον θα την καλύψει επαρκώς και θα φέρει στις τάξεις του κόσμου της μια μεγάλη πλειοψηφία θετικών κρίσεων.

Το ιστορικό μεταγραφών της ομάδας, δείχνει ότι η ΑΕΚ δοκίμασε διάφορες τακτικές για το πώς θα καλύψει τη συγκεκριμένη θέση στη μετά Κασάπη εποχή. Αρχικά φάνηκε να προσανατολίζεται στο να επενδύσει σε έναν Έλληνα νεαρό ποδοσφαιριστή, ο οποίος θα είχε ήδη παραστάσεις από ελληνικό πρωτάθλημα και παράλληλα θα μπορούσε να ανελιχθεί. Έτσι απέκτησε τον Σταύρο Τζιωρτζιόπουλο από την Ξάνθη. Προσωπικά ο Τζιωρτζιόπουλος ήταν από τα ελάχιστα αριστερά μπακ που αφήνουν ένα θετικό πρόσημο στον απολογισμό μου. Ξεκίνησε δυνατά σε μία δύσκολη σεζόν για την ομάδα (εποχή 04-05 με Κρασσά,Μπούρμπο κλπ), ήταν δημιουργικός, είχε σκοράρει και ένα εξαιρετικό τέρμα στο UEFA, στάθηκε άτυχος όμως αφού τραυματίστηκε σοβαρά στον αγώνα πρωταθλήματος με την Ξάνθη και έμεινε εκτός δράσης για ένα χρόνο περίπου. Έκτοτε προσπάθησε να επανέλθει, δεν έδειξε ωστόσο τα ίδια δείγματα με το ξεκίνημά του. Ίσως η ιστορία να ήταν διαφορετική χωρίς τον τραυματισμό του. Συνολικά έμεινε 3 χρόνια, με 47 συμμετοχές και 2 τέρματα. Προκειμένου να καλυφθεί η απουσία του Τζιωρτζιόπουλου με τον τραυματισμό του, η ΑΕΚ έφερε τον Ιανουάριο της σεζόν 04-05 τον Νίκολα Μάλμπασα. Αποτελεί ένα από τα πιο χαρακτηριστικά ονόματα που έχουν απομείνει στο μυαλό των οπαδών, κυρίως για την κάκιστη δημιουργικότητά του. Η κακή προσφορά του,σε συνδυασμό με την μέτρια αμυντική του λειτουργία, τον κατέστησαν μια κωμική φιγούρα για την ομάδα. Παρέμεινε 2 σεζόν με 32 συμμετοχές και 3 ασιστ.

Η μη επαρκής επαναφορά του Τζιωρτζιόπουλου και η κακή επένδυση του Μάλμπασα, οδήγησαν τη διοίκηση στο να στραφεί ξανά σε γνώριμα ονόματα από το πρωτάθλημα. Έτσι κρατώντας τον Τζιωρτζιόπουλο, απέκτησε τη σεζόν 06-07 τον Ιφεάνι Ουντέζε από τον ΠΑΟΚ. Ο αριστεροπόδαρος Νιγηριανός, αν και ήταν γνωστός από τη θητεία του στον ΠΑΟΚ, απογοήτευσε με την επίδοσή του (δεν ξεχνάω ακόμα εκείνο το χαμένο τετ α τετ στο Καραϊσκάκης στην ήττα με 1-0 από τον Ολυμπιακό), με αποτέλεσμα να χάσει γρήγορα την εμπιστοσύνη του τότε προπονητή Λορέντσο Φερέρ και να περιοριστεί στις 5 συμμετοχές. Τη θέση κάλυψε ο Τζιωρτζιόπουλος εν τέλει, ο οποίος όμως δεν φάνηκε να ξεχνά τον τραυματισμό του και να μένει σε ελάχιστες καλές εμφανίσεις.

Η ΑΕΚ άλλαξε σχέδιο για τη συγκεκριμένη θέση και ξεκίνησε να ανοίγεται στην Ευρώπη, προκειμένου να αποκτήσει έμπειρους ποδοσφαιριστές με διεθνείς παραστάσεις που θα παρείχαν εγγύηση στη θέση αυτή έως ότου αναζητήσει τον επόμενο εξελίξιμο ποδοσφαιριστή. Δυστυχώς αν και ακολούθησε για δύο σεζόν το μοντέλο αυτό (07-08,08-09), δεν της βγήκε, καθώς δύο έμπειροι Ισπανοί αριστεροί μπακ, ο Αρρουαμπαρένα (07-08) και ο Χουανφραν (08-10) δεν ανταποκρίθηκαν στις απαιτήσεις της ομάδας και στο όνομα που είχαν χτίσει τόσα χρόνια. Ήρθαν και οι δύο σε έμπειρη ηλικία, ωστόσο ο πρώτος δεν είχε καθόλου επιθετικότητα, ενώ ο δεύτερος άφηνε σημαντικά κενά στην άμυνα. Κοινό αποτέλεσμα ήταν να παραμείνουν ένα με δύο χρόνια στην ομάδα με 25 και 38 συμμετοχές αντίστοιχα, απογοητεύοντας ποιοτικά τον κόσμο. Κοινό σφάλμα της ομάδας, που στην ουσία διήρκησε για 3 σεζόν, ήταν ότι δεν δημιούργησε εναλλακτική ουσιαστική επιλογή για τη θέση. Φάνηκε να δίνεται μεγάλη εμπιστοσύνη στα ονόματα αυτά με αποτέλεσμα να εκτεθεί η θέση, λόγω της μηδαμινής εναλλακτικής επιλογής. Ως επακόλουθο, δόθηκαν πρόχειρες εναλλακτικές λύσεις με τη χρήση δεξιών μπακ για τη θέση, όπως ο Γεωργέας και ο Μπούρμπος τη σεζόν 07-08 και ο Λαγός κατά βάση τη σεζόν 09-10, ο οποίος τότε έμαθε τη θέση. Συνεπώς η θέση απογυμνώθηκε, παίκτες βαπτίζονταν αριστερά μπακ και στην καλύτερη των περιπτώσεων απέδιδαν μέτρια.

Θα σπάσει το νέο αριστερό μπακ της ΑΕΚ την κατάρα;

Τα τελευταία επτά χρόνια, ο μέσος όρος παραμονής ενός αριστερού μπακ ήταν 1,5-2 χρόνια. Σε αυτό συνετέλεσαν τόσο η κακή οικονομική κατάσταση της ομάδας την πρώτη τετραετία, όσο και το ασαφές πλάνο για τα υπόλοιπα 3 έτη. Εξαιρείται  ο Νίκος Καράμπελας, ο οποίος έμεινε 3 σεζόν βασικό αριστερό μπακ στην ΑΕΚ, χωρίς να ενθουσιάζει με την απόδοσή του, όντας απλά φιλότιμος. Ενδεικτικό ήταν ότι ήταν τόσο τραγική η οικονομική κατάσταση της ομάδας που δεν υπήρχε ουσιαστικός ανταγωνιστής του, αφού εναλλακτικοί του ήταν ο Λαγός, ο Εγγλέζου και ο Κλαούντιο Νταντόμο που πέρασε και δεν ακούμπησε. Την τελευταία τετραετία, λόγω και των ιδιαίτερων συνθηκών της ομάδας, κάλυψαν τη θέση νεαροί Έλληνες ποδοσφαιριστές. Το τότε πλάνο της ομάδας προέβλεπε επένδυση στους ποδοσφαιριστές αυτούς ώστε να ανελιχθούν. Η πρώτη περίπτωση του Τάσου Τσουμάγκα δεν εξελίχθηκε σωστά, καθώς ναι μεν έδωσε αγώνα για να παραμείνει η ομάδα στην πρώτη εθνική με καλές ασιστ,με αποτέλεσμα να παραμείνει στην επανεκκίνηση της ομάδας, ωστόσο η πορεία του ήταν πτωτική με συνέπεια να παραμεριστεί ώστε να δοθούν ευκαιρίες σε άλλους Έλληνες ομοθεσίτες. Από την Πορτογαλία πλέον αγωνίζεται στον Ηρόδοτο,για την ιστορία. Μεγάλο στοίχημα της ομάδας ήταν ο Σταύρος Πεταυράκης, ο οποίος ανταποκρινόταν στο πλάνο που ήθελε η ομάδα. Αποτέλεσε βασικό λίθο της επανεκκίνησης, οι αλλαγές όμως στο τιμ του στρατηγικού σχεδιασμού της ομάδας και η βιασύνη να εγκαταλειφθεί το πλάνο, έδειξαν ότι ο Πεταυράκης είχε ταβάνι τη Β’ Εθνική, με αποτέλεσμα να μην ακολουθήσει την ομάδα στην πρώτη κατηγορία. Η ΑΕΚ της πρώτης κατηγορίας είχε δύο αριστερά μπακ. Ο πρώτος ήταν ο Άρης Σοϊλέδης, ο οποίος κέρδισε τη μονομαχία με τον Πεταυράκη και υπήρχε παράλληλα η διάθεση για την προσωπική του επανεκκίνηση μετά τη θητεία στον Ολυμπιακό. Στηρίχθηκε ιδιαίτερα από τον Δέλλα και περισσότερο κάλυπτε τις επιθετικογενείς ανάγκες της ομάδας. Οι μέτριες αμυντικές του επιδόσεις ωστόσο, σε συνδυασμό με τη σύγχυση στο πλάνο της ομάδας, τον έκριναν ακατάλληλο για τη μετάβαση της ομάδας σε ανώτερο ποιοτικό επίπεδο. Εκείνος που τον κέρδισε στην ανάγκη αυτή ήταν ο Ισπανός Ντίντακ. Το γεγονός ότι ήταν και πάλι ο μοναδικός αριστερός μπακ οδήγησε τη διοίκηση να αποκτήσει τον Ιανουάριο τον Βινίσιους. Ένας φαύλος κύκλος οδηγεί σήμερα τον Ντίντακ ξανά σε αμφισβήτηση λόγω των επιδόσεων που δεν ενθουσιάζουν ιδιαίτερα με ορατή την πιθανότητα της εξόδου, τον Βινίσιους που δεν έχει πάρει ευκαιρίες αφήνοντας ένα ερωτηματικό για το μέλλον και την απόκτηση του 28χρονου Πορτογάλου Έλντερ Λόπες, με θητεία στη Λας Πάλμας με 15 συμμετοχές και 1 ασιστ.

Η απόκτηση του Έλντερ Λόπες διαφέρει από τον διαχρονικό προσανατολισμό και ακολουθεί τη μεταγραφική λογική του Ντίντακ. Έχει μεν παραστάσεις από κορυφαία πρωταθλήματα, άρα δυνητικά καλύτερος από τα πρόσφατα ελληνικά αριστερά μπακ, δεν έχει όμως από τη μια την εμπειρία και από την άλλη την ηλικία των Αρρουαμπαρένα και Χουανφραν. Η διοίκηση επενδύει σε άλλο ένα μοντέλο τύπου Ντίντακ με την ελπίδα να αποδειχθεί ποιοτικότερος του Ντίντακ. Γνώμη μου είναι ότι με αυτή τη νοοτροπία δεν υπάρχουν πολλές περιπτώσεις να σπάσει η κατάρα του αριστερού μπακ. Ίσως ο Λοπες αποδειχθεί αξιόπιστος. Είναι σε μια ηλικία όμως που δεν θα σπάσει την κατάρα, διότι ακόμα κι αν ανταποκριθεί στις προσδοκίες, λογικά θα φύγει από την ομάδα. Για να ξαναβρεί η ομάδα επομένως έναν σταθερό,διαχρονικό και παράλληλα αξιόπιστο αριστερό μπακ, πρέπει να επιστρέψει περισσότερο οργανωμένα στο πλάνο της επένδυσης. Η θέση αυτή έχει πιθανότητες να αποκτήσει σταθερότητα μόνο αν τη στελεχώσουν ένας έμπειρος ποδοσφαιριστής με παραστάσεις που θα γίνει και μέντορας  ενός νεαρού ποδοσφαιριστή που θα αποκτά αναλογικά εμπειρίες, ώστε να τον ωριμάσει και να τον μετατρέψει σε μια πολύτιμη μονάδα για το σύνολο.